آيهء سوم نيز موافق آيهء مورد بحث زمين را بعنوان گهواره معرفى كرده است كه : « و ما زمين را مركوبى آرام براى سوارى نهاديم » « 1 » پس چه خوب سازندهء گهواره و آرامگهى اين گونه پر آرامش هستيم » . روى اين اصل آفريدگار بزرگ در ( طه 53 ) و ( ذاريات 48 ) گهواره بودن زمين را براى انسانها و . . . كه در آن به آرامى پرورش مىيابند ، بعنوان يكى از عطاياى پر ارزش خود وانمود ساخته ، تا سر تعظيم و بندگى در برابر او فرود آرند ، و از رسم بندگى پاى برون ننهند . و براساس تشبيه فوق مقتضى است همانگونه كه گهواره داراى حركتى دلنشين و از دو سر به دو طناب و ميخ پيوندست زمين ما نيز چنان باشد . البته حركات سريع زمين - كه در عين حال به نظر ما از كثرت آرامش ساكن مينمايد - بجاى خود ، ولى ساير جهات تشبيه از آيهء ذيل هويدا است كه فرمود : أَ لَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهاداً وَ الْجِبالَ أَوْتاداً [ النبأ 7 ] آيا زمين را گهواره و كوهها را ميخهاى ( اين گهواره ) قرار نداديم ؟ طبرى گويد : « عموم قاريان كوفى « مهدا » در آيه 53 سوره طه را نيز مانند آيهء فوق « مهادا » خوانده‌اند ، ولى اهل مدينه و بصره مهدا قرائت كرده‌اند ، و حق آنست كه هر دو قرائت مشهور و مستفيض بوده ، و خوانندهء قرآن هر كدام را انتخاب كند راه صواب پيموده است » « 2 » . به نظر نگارنده حق با مدنيان و بصريانست ، چه آنكه قرآن به همين چهرهء كنونى

--> ( 1 ) - اين همان معنى فرش است ، و چنان كه از پيش هم گذشت ، حيوان فرش : مال سوارى را گويند . ( 2 ) - تفسير كبير ( ج 16 ص 176 ) .